Prolog

Gęsta mgła spowiła niebo,próbując uśpić czujność wszystkich żyjących.Ciemność nie przysporzy mi strachu.Nie dzisiaj.Nie teraz.

W mojej głowie kłębi się zbyt dużo myśli,zbyt dużo wspomnień.Czuje,że nie mogę się ich pozbyć,że zostaną na zawsze.Nie wytrzymam ani chwili dłużej,czując tą cholerną bezsilność.Każda scena,niczym niezapomniany film,odtwarza się w mojej głowie.

Echo mojego serca,odpija się głośno o cztery ściany.Nie ma już nic poza smutkiem i samotnością,nienawiścią i gniewem.

Kiedyś myślałam,że im więcej masz przyjaciół tym jesteś bogatszy.Teraz moje serce jest jak bryła lodu,codziennie modlące się o śmierć.Tak jak na to zasłużyłam.Patrząc na siebie zastanawiałam się do czego jestem zdolna.Ile osób będę musiała poświęcić,żeby ratować samą siebie.Bóg jeden wie do czego mogę się posunąć.

Co zrobię gdy mój świat stanie o krok od wojny z przeciwnikiem,którego nie będziemy w stanie pokonać?

Strach jest zawsze z tobą.Zwłaszcza jeśli jesteś tylko człowiekiem.